dinsdag 9 oktober 2018

psalm 90




Vandaag hang ik nog fier de frisse grasspriet uit
morgen ben ik verdord tot hooi
hoe korte tijd mij ook hier wordt gegeven
hoe mooi is en blijft toch dit leven

ps 90 5-6  “U vaagt ons weg als slaap in de morgen, als opschietend gras dat ontkiemt in de morgen en opschiet en ’s avonds verwelkt en verdort.”

woensdag 19 september 2018

19 september, bis,bis.

Vandaag is het de sterfdag van mijn vader.
Ik denk aan hem.
Van zijn zonen ging de tweede in de kinderrij deze zomer.
Ik denk aan hem.
drie broers zijn nu nog over. 
De oudste de derde en de vierde.
Ik leef met hen.
Zou er een ontmoeting hebben plaatsgevonden daar boven in de hemel
Zou er gesproken zijn en rechtgezet wat mogelijk nog scheef stond
Zou daar de Vader met zijn Zoon glimlachend hebben toegekeken
op die broze liefde mensen toch zo eigen?
En zal moeder ook nog ergens in de buurt te vinden zijn?
Ik denk aan haar.
De roos bloeide ongekend dit jaar, als voorbode van de hemelse hereniging?
Als echo’s van wat komen gaat?
Voorwaarts geleefd, achterwaarts begrepen
Zo gaat het uiteindelijk met alles in het leven.
Misschien gaat dat nog wel het meest op voor onze doden.
We blijven hen herinneren zolang wij het leven hebben.




zaterdag 18 augustus 2018

Maria heeft een heel klein lam.

Maria heeft een heel klein Lam
en het volgt haar overal
waar zij loopt loopt hij
want zo jong en kwetsbaar nog
is hij in haar nabijheid  vrij

Maria loopt van hot naar her
en het lam vraagt haar herhaaldelijk
is ’t nog ver
tot hij ineens een eigen weg inslaat
en bij de tempel stopt
en er te spreken gaat


daar zijn de dominees en schriftgeleerden
stomverbaasd
over de dingen die Hij zegt
over Zijn vader in de hemel  en hun God
ze vinden eigenlijk dat het niet mag
maar het kleine Lam spreekt nu al met gezag


Maria had een heel klein Lam
dat later alles tot zich nam
haar pijn haar vragen en haar last
hij vraagt zelfs aan een ander
zorg dat jij goed op haar past
dan zegt het Lam het is volbracht
en midden op de dag wordt alles donker
scheurt het voorhang dwars doormidden
gaan er graven open
zie ik opgestane doden bidden


Ik geloof de overwinning
overwinning van dit Lam
waar ik loop gaat Hij met mij
zo broos en kwetsbaar mens als ik
in Zijn nabijheid blijf ik vrij

zelfs in de zwartste nacht
zie ik waar ‘k mijn voet moet zetten

ik hoef enkel maar op het Lam te blijven letten.




maandag 13 augustus 2018

Ik twijfel, dus ik besta.






Descartes zei het al eerder. ‘Ik denk dus ik besta.” Met Kierkegaard kwam iets soortgelijks :”Ik twijfel dus ik besta.” Over de vertwijfeling. Ik vraag dus ik besta want twijfelen is de vraag blijvend durven stellen. Niets is zeker tot het moment daar is dat jij , en jij alleen besluit dat het voor jou waarheid is waarvoor jij wilt leven en sterven. Kierkegaard stenen in Gilleleje laat het goed aan ons zien daar op de duin langs de zee met uitzicht over het water. Hij bedacht het volgende:”‘Wat is waarheid anders dan leven voor een idee.’ Kierkegaard schreef dit dus in Gilleleje, in 1835. 22 jaar oud.



Het zwijgzame midden















Het zwijgzame midden zal eerdaags de stem verheffen.
 Eindelijk de nuance verkondigen 
de waarheid samen maken, 
de werkelijkheid samen zijn 
en een samenleving scheppen waar het goed samenleven is. 
Jij doet jouw ding ik het mijne 
en wat ons bind zijn de afspraken in dit land, 
de wetten die hier gelden de vrijheid hier bevochten, 
al sinds eeuwen 
de bruggen die we bouwen zullen krachtig zijn 
om iedereen te dragen 
naar de overkant 
naar de ander 
in een ander licht…. 
wij zijn allen mensen voor Zijn aangezicht

maandag 30 april 2018

Onderwijs is geen product.


Staat van ons onderwijs.
In het NRC artikel een heldere uiteenzetting van de ontstane bedrijfscultuur in het nederlandse onderwijs. LumpSum als doodsteek, zoals al vele malen gezegd. Het moet weer eens gezegd. Onderwijs is geen product en wanneer het wel als zodanig wordt benaderd stappen we in de steeds smaller wordende fuik van planning en control in plaats van gedegen pedagogische keuzes maken ten gunste van een goede ontwikkeling van de leerlingen. Hoe vaak worden keuzes tegenwoordig niet ingegeven door kostenafwegingen en hoe vaak komt onderwijsgeld ,voor leerlingen bedoeld, niet daar terecht maar blijft het hangen in de bestuur en managementlagen van de organisaties.
Bovendien suggereert het een stijgende lijn die er niet altijd is.

Het onderstaand artikel maakt er korte metten mee. Klik op deze  NRC  link en lees het artikel.
(n.b opent in een nieuw venster)



zondag 29 april 2018

Mooi

Ik zie hem nog zitten, alleen aan de bar van theater de lampegiet in Veenendaal
Het was na de voorstelling. Hij dronk een sinas, in elk geval iets zonder alcohol. Ik kon het beeld al niet goed rijmen met de voorstelling die ik zojuist had bijgewoond. Er was iets aan de hand maar ik wist nog niet wat.
Op het podium had ik al verschillende keren gezien hoe hij tussen de liederen door een pufje nam om weer meer lucht te krijgen. Alsof hij al langer longpatient was. Zijn medicatie stond voor hem klaar op de vleugel.
Ik keek  dan ook niet echt  op van het bericht dat hij ongeneeslijk ziek was.
De troubadour van het betere levenslied zou ons binnenkort gaan ontvallen. Dat was intussen wel overduidelijk. En vanavond, zoveel jaren na zijn sterven, kijk ik hier  naar zijn allerlaatste wapenfeit. Een bundel met nog door hem zelf uitgezochte teksten. Bij leven nog samengesteld als was het een soort van tekstueel testament.  Voorzien van een CD die ik werkelijk nog nooit gedraaid heb. Maarten van Roozendaal, de onverschrokken liederenzanger. De imposante lange verschijning niet van mijn netvlies te branden. Het allereerste lied dat ik van hem hoorde en waarvan ik getuige mocht zijn in Theater Cultura in Ede was om te janken zo mooi.In het licht kringelde de rook zachtjes omhoog. Sigaret nonchalant tussen zijn geel verrookte vingers.
De volle akkoorden gespeeld op gitaar door zijn vaste gitarist Marcel de Groot. Zijn vaste bassist Egon Kracht  voorzag  alles van een solide muzikale ondergrond. En dan die openingszinnen van het lied Mooi. Ja maarten , lieve lieve Maarten, het was meer dan mooi.



Ach zie de lammeren nou toch lurken
Aan hun vers geschoren moeders
En hoe de jonge zwanen
Donzen in de zachte sloot
En hoe de zwoele wind de wolken waait
Tot pas gewassen luchten

Kan iets mooier dan het mooi is
Kan iets groter zijn dan groot

En voel de hosta nou toch lonken
Haar knoppen staan op barsten
Het nieuwe riet drinkt gulzig water
Uit de smalle vaart

Kan iets frisser dan het fris is
Wulpser dan het wulpste

Ach ik ben Goddank
Dus nog een keer
Een jonge lente waard

En zie de irissen nou toch pronken
Met hun stampers als koralen
Een varen rolt haar blaren
Als een leguanentong
En zie de veulens nou toch wankelen
En de vogels naar hun nesten

Kan iets verser dan het vers is
Kan iets jonger zijn dan jong

Zie hoe de zon een scherpe schaduw trekt
Onder de wijde wilgen
De puppies rennen rondjes
Bijtend naar hun eigen staart

Kan iets leuker dan het leuk is
Jeugdiger dan jeugdig

Ach ik ben Goddank
Dus nog een keer
Een jonge lente waard

Dit is zo mooi
Het is om te janken zo mooi
Mooi, om te janken zo mooi

En nu de wingerd zich wellustig
En het onkruid onbezonnen
En ik mezelf aftel
Van volwassen naar bejaard

Wordt het groener dan het groen was
Nu ik grijzer dan ik grijs ben

Ach ik ben Goddank
Dus nog een keer
Een jonge lente waard

Mooi
Het is om te janken zo mooi
Mooi, om te janken zo mooi

En als vannacht de open hemel
De sterren strak laat stralen
En ik buiten op mijn rug lig
Starend naar het firmament

Kan het stiller dan het stil is
Eeuwiger dan eeuwig

Dan ben ik Goddank
Dus nog een keer
Gevangen in het moment

Oh
Dit is zo mooi
Het is om te janken zo mooi
Mooi, om te janken zo mooi
Mooi, om te janken zo mooi
Mooi

Om te janken zo mooi