Hemel en Hades

In Hades heerst rust.
Het is er  oorverdovend stil.
Het is er koud en kil.
Als dode hoef je er
niets meer te  vrezen
Als levende kun je er amper wezen

In de Hemel wordt gezongen.
Schijnt het ontoegankelijk Licht.
Vliegen engelen af en aan.
Als kind kun je hier prima wezen,
hoef je niets te vrezen.
Je bent welkom met je dromen
want  de levendst levende
laat zelfs de doodste doden,
als kinderen tot Hem komen.

De muze van het woord

Ik herken haar in mijn slaap
De muze van het woord.
Toevallige passante,
Bevallige, charmante,
weergaloze schoonheid.
Geloken ogen ,gaaf gezicht,
verschijnend in het ochtendlicht.


De zon weerspiegelt op haar ravenzwarte lokken.
Haar haren vallen naadloos langs elkaar.
Verborgen onder rokken aan het zicht onttrokken
moeten haar benen wel  begeerlijk zijn,
haar voeten wel  gewassen zijn.
Verzorgd gelakte nagels  in onbekende kleur
Tussen de regels van het minnen
Herken ik weer haar geur


De muze van het woord.
Ik ken nog altijd niet haar naam.
Haar onbestreelde borsten
blijven een  goed bewaard geheim.
Bekoorlijk als zij is,
laat ik haar bij't ontwaken ,
onbetast weer van mij gaan

Rubicon

Vandaag verbrand ik bruggen.
Passeer de rubicon.
Betaal de veerman mijn gelag.
Hernieuw mij in de zo(o)n.

Om niet herschept Hij
diep in mij
een nieuwe mens,
een nieuwe geest.
Ik sliep en ben voor Hem
nooit werkelijk dood geweest.


Daar waar ik in liefde faalde
mijn gelijk altijd maar haalde
goot hij zich uit als olie,
als zalf op de wonden.
Die door mijn nalatigheid
bij anderen ontstonden.

Vandaag verbrand ik bruggen.
Passeer de rubicon.
Betaal de veerman mijn gelag.
En prijs voortaan  de zo(o)n

Douwe bob

Douwe bob (Whatever,forever)


Kind nog, net volwassen
Moet al jaren  op zijn vader passen
In zijn blik zie ik de onmacht
Hoe zijn vader zich traag stervend al van hem  verwijdert
Trillend als een espenblad met onvaste stem
De gedachten warrig
Maar hij houdt zielsveel van hem.


Structuur krijgt hij  van binnenuit.
De harmonie in zijn  muziek
moet leidend zijn en richting geven.
Daar waar zijn vader in gebreke is gebleven.

In destructie meent hij schoonheid.
Menig keer heeft hij bewust en net als vader
daarom grenzen overschreden.
Gedoemd tot stardom rijst zijn ster te snel te hoog.
En valt straks  des te harder naar beneden
Zijn van god gegeven talent
Verdwijnt onder een korenmaat
Van coke en drank.
Tegen beter weten in legt hij met dezelfde shit
als waar zijn vader aan kapot gaat.
Een dempend laagje over zijn ontluikend leven.
Douwe Bob zing voor de muze
Drink wat minder
Blijf nog even
Want het leven is te kort
Om er zo maar door te jagen.
Douwe Bob zing voor je muze.

Draden

Ik ben nog met twee draden
Verbonden met 't verleden
Van moeders kant een tante
Van vaders kant een oom
Ik tracht op weg door 't heden
De toekomst te ontmoeten
Maar leef het liefste
in een onuitsprekelijk nu
zo klim ik van tak tot tak door mijn levensboom


Hoe prachtig  de herinnering
Hoe zoet ook het verlangen
Om geliefden die ons eerder zijn ontvallen
Nog een keer weer te zien
Te spreken over toen
Of over nu en later
Ze zouden niets begrijpen
Van dit onuitsprekelijk nu
ze klommen immers eerder al uit mijn levensboom

ik ben nog met twee draden
Verbonden met de toekomst
door de liefde voor mijn lief
door de geboorte van mijn kind
Het is in 't vaderschap dat ik steeds leer
Hoe ver ik mij op weg bevindt
Het duurt niet lang meer dat mijn aardse tijd
Tot eeuwigheid verglijdt
En ik mij voeg bij mijn verleden
Ik bid om wijsheid en om moed
om uit mijn levensboom te durven treden.

Lunteren 26 januari 2014

Schrijven in zand

Ik geloof in een god die op water kan lopen
kan branden als vuur waar de struik niet verteerd

Ik geloof in een god  die een stotteraar stuurt
Zo voor zijn volk  stamelend  de vrijheid  bepleit

Ik geloof dat mijn god uit een maagd is geboren
Kinderen altijd weer voorrang verleent
Die blinden laat zien doven laat horen
En passant nog een vrouw van haar vloeiing geneest

Ik geloof in een god die mijn voeten komt wassen
Die homo's  en hoeren de maat niet neemt
Maar altijd blijft schrijven ,een geheim, in het zand.
Wie zonder zonde is werpe een steen


Ik geloof in een god die zich niet aan mij opdringt
Altijd beschaafd aan de deur blijft staan
Ik geloof in een god die zachtjes blijft kloppen
Tot ik mijzelf op een kier heb gezet
Hoewel hij door muren kan gaan

Ik geloof in een god die graag bij me wil zijn
Zich dan uitgiet als olie
Zich voor mij breekt als  het brood
Ik geloof in een god  die van  water weer  wijn
Ik geloof in zijn  opstand
tegen mijn dood

KELDBY KIRCHE

Het spreken van de bomen
Zo door de wind bemind
In het ruisen van de bladeren
Verglijden  mijn gedachten
Tot  rimpelloze leegtes
Als was ik weer een kind