zondag 9 juni 2013

Atelierroute 2013 Lunteren

Als dank voor alle deelnemers die zo gastvrij zijn geweest hun ateliers en huizen open te stellen.







het was mijn eerste keer
eerst  aarzelend nog
haast blozend ontdeed ik mij van mijn reserves
kwam uit mijn schulp gekropen
en durfd’uiteindelijk binnenlopen
bij de muzes van de kunst
vrij te zien in alle eenvoud
gestilleerd voyeurisme

hoe dat is
het scheppen van wat nooit eerder was
te staan voor die ultieme vraag
wat zal het worden zal het blijven
hoe kan ik de grens verleggen van mijzelf en materiaal

in brons in steen in stof of op papier
geschilderd of gemaakt gebroken
gesmolten was, gesmolten glas
ik heb aan de kunst geroken
heb mijn blik ermee gezalfd
heb mijn ziel eraan gelaafd


het harnas afgelegd 
en ongewapend
iedereen naar binnen laten
op de plek waar je het meest jezelf bent



rijker ging ik weer naar huis
uw werken als een zoet refrein
heb ik in mijn hart gesloten
zal nooit meer dezelfde zijn
mijn onschuld heb ik u gelaten

9 juni 2013.




zondag 14 april 2013

De lente komt er eindelijk aan!







Een eerste warme dag
de knoppen staan op barsten
het broeit weer in de lucht
de lente komt eraan
de lente komt er werkelijk aan


Een zweem van groen al aan de boom
als teken van een nieuw begin
de vogels rommelen hun nest bijeen
en krijgen langzaam zin
om zich weer voort te planten

terrassen lopen als vanzelf vol
de glazen sneller leeg
de kelners en de kelnerinnen
lopen af en aan
want de lente komt er aan
de lente komt er werkelijk aan

Nu is het wachten op 
de eerste rokjesdag
wanneer de heldinnen
met ontblote benen
de zinnen komen strelen
waarvoor het al zolang
aan woorden heeft ontbroken
te koud, gewoon te koud
te lang gewoon te lang
maar nu eindelijk

Een eerste warme dag
de knoppen staan op barsten
het broeit weer in de lucht
de lente komt eraan
de lente komt er werkelijk aan

donderdag 4 april 2013

UItgestelde lente 2013






Het weer wil maar niet vlotten
het vaal grijze wintergroen
blijft doods en dor
zo droog en zonder zon
zo bescheiden laag bij de gronds
alsof het niet meer wil bestaan
De kleuren nog verborgen
in een winterdip
die maar niet voorbij wil gaan
we wachten op de warmte
we smachten naar de zon
we lachen ogenschijnlijk
maar het hart lacht niet meer mee

de heiligen van sneeuw en ijs
geven nog geen duimbreed toe
brengen deze jonge lente
met hun kou nog dagelijks van de wijs
terwijl de eerste vogels  al weer paren
en op zoek gaan naar een plek
om hun liefdesnest te bouwen
sombert de weerman somber voort
over depressies die maar niet over willen gaan
De wind staat weer eens een keer verkeerd
en de kou geeft zich nog niet gewonnen
Hij weet ook wel dat het nog geen lente is
en waar de mensen thuis zo naar verlangen
rust en vrede en wat zon
dat is toch niet te veel gevraagd
en de weerman zegt het keer op keer
in dit alles blijven we
altijd afhankelijk van het weer.

donderdag 7 maart 2013

STRIPHELDEN


Kinderuurtje.

De tijd dat er een uurtje televisie was speciaal voor de kinderen.
We schrijven 1967 en  ik was toen 9 jaar.
Op woensdagmiddag begon om 17.00 uur de kindertelevisie.
Kookgeuren, beslagen ramen, kolenkachel aan.
Zwart wit beelden van  Okkie trooi met zijn koffer met krentenbollen, Dappere Dodo, Rickel nickel robot, soms storing en het aloude testbeeld van een soort klok.

















Trouwens we zaten steevast te vroeg klaar op de grond voor de tv en keken hoe de klok in beeld de laatste seconden wegtikte alvorens te vervagen en plaats te maken voor de omroepster van dienst. 
Zwart wit beelden in mijn herinneringen.
De tijd van sprookjes luisteren bij de Philips Pick up. 




Tijd van weinig speelgoed,tevreden zijn met wat er was.
Tijd ook van uitstel van je wensen en werkelijk verrast zijn met je uiteindelijke sinterklaascadeau.
Er was weinig. We speelden met zelfgemaakte geweertjes van hout en pvc blaaspijpjes.
Vader maakte een houten zwaard en dito schild.
Moeders naaiden zelf een Ivanhoepak of batmankostuum in elkaar en daar speelden we dan mee in de buurt.

We knikkerden, speelden landje pik met een zakmes achter in het paadje. Hele buurtschappen streden om knikkers als het knikkertijd was.  We hadden verschillende "tijden" . Zo was daar rolschaatstijd, kneltijd, huttenbouwtijd, knikkertijd, we ruilden speldjes die we spaarden bij boodschappen. We ruilden sleutelhangers, ook bij boodschappen gekregen. Onze ouders spaarden hele serviezen,bestekseries bij elkaar via de bonnetjes van de blueband of andere courante merken. 
We knipten de bonnen,zegeltjes,waardepunten van elk pakje ,fles ,etiket of papiertje en bewaarden dat in doosjes tot het moment van de grote telling. 
Nooit geweten dat mijn bambino bouwstenen van origine een bluebandactie zijn geweest. Ik dacht echt dat ik het van Sinterklaas had gekregen. Ach ja Bambino het lego voor de werkende klasse.














We speelden grensovergang douane in het pad. Er werd een slagboom grenspaal gemaakt en je moest tol betalen om door te mogen rijden. 
We speelden Coyboytje,Riddertje of Batman en Robin.




Kortom ook wij speelden onze striphelden na die mondjesmaat in series op tv verschenen. Vandaag de dag doen de kinderen niet anders.

En af en toe , als je vriendjes was met Jan van Hout, kreeg je daar als je er speelde een heerlijk zakje friet. Mijn spelende jeugd. Er valt nog zoveel meer over te zeggen.

maandag 28 mei 2012

Waterverf en beton

Ik moest vandaag , op deze mooie zonnige dag, ineens terugdenken aan mijn kindertijd. Ik zal een jaar of 5,6 geweest zijn.  Op mooie zonnige dagen als deze mochten we dan met water en een kwast de betonnen schutting 'verven' van mijn moeder.Ze gaf ons  een leeg plastic emmertje van de Remia mayonaise . Deed er water in en wij zochten dan in de schuur van pappa  een oude brede kwast. Uren konden we bezig zijn om de muur helemaal te 'verven.' Maar ja waren we amper op de helft was het begin al weer opgedroogd, verdampt, door het mooie zonnige weer.  Maar we bleven het proberen, tegen beter weten in. A h ja als kind nam je dergelijke zaken zeer serieus! Toch mooi om zo'n herinnering weer terug te krijgen op een dag als vandaag.

dinsdag 6 maart 2012

De Sprinkhaan



Voor iedereen die zich afvraagt wat de sprinkhaan voor mij betekent.
Na de teraardebestelling van mijn moeder kwam ik thuis en ging naar mijn kamer om te rusten van alle indrukken die dag.
Eenmaal in mijn kamer loopt er op het kussen van mijn slaapplaats een grote sprinkhaan.
Ik heb dit altijd als een teken of signaal beschouwd om iets met deze sprinkhaan als beeld te doen in mijn leven.
Later viel me in de CD van U2 Rattle and Hum een zinsnede op die me trof:

"And in the locust wind comes a rattle and hum, jacob wrestled the angel and the angel was overcome"

Een verwijzing naar het gevecht van Jakob bij de rivier de jabbok. Waar hij onwetend vecht met de engel en later ontdekt dat het God zelf was waar hij mee in gevecht was geweest. Eenzelfde ervaring heb ik ook een periode in mijn leven gekend. In gevecht met de fantomen uit mijn jeugd, de grote levensvragen en het op losse schroeven zetten van mijn godsbeelden. De allesoverheersende twijfel aan  wat me tot dan toe dierbaar was en wat ik voor waar had gehouden. Uiteindelijk moest ik de grote  existentiële vragen toch opnieuw en helemaal zelf doordenken waarbij ik alle vormen en rituelen heb losgelaten om opnieuw tot de bron te kunnen doordringen. Elke vorm bleek ballast te zijn en af te leiden van een werkelijke ontmoeting met Jezus en met God. Ik liet het allemaal los. Geen kerk, geen koor,geen tafel ,geen brood,geen wijn.
Geen zondagsheiliging, geen dagelijkse bijbellezingen maar leven zoals het leven me elke dag toe viel.
Alsof prediker zelf mijn buurman was die elke dag me voorhield dat elke dag genoeg heeft aan zijn eigen kwaad. Na jaren van relatieve godsrust kwam er op een wel heel vreemde wijze een alternatieve vorm in mijn bestaan. Gedichten schrijven, het bezoeken van een online community waar kunstenaars vanuit hun persoonlijke spiritualiteit ervaringen uitwisselden en lief en leed delen met elkaar.

Vandaar dat ik meestal werk onder een logo van een sprinkhaan en met een verwijzing naar LOCUST WIND PRODUCTIES.
Als het er ooit van komt zal mijn bedrijf ook zo heten. Geen twijfel mogelijk. Het heeft voor mij overduidelijk een symbolieke lading.
Uiteindelijk in het gevecht met de engel mezelf herwonnen,hervonden en overduidelijk geleerd waar mijn plaats is ten opzichte van de God waar ik in geloof. Een geloof dat ik heb teruggekregen om niet nadat ik het helemaal had losgelaten. In mijn voorzichtige zoektocht heeft Hij zich laten vinden.  Wat een mazzeltov.

maandag 9 januari 2012

Vannacht zag ik mijn moeder in mijn slaap.




Vannacht zag  ik mijn moeder  in mijn slaap
Ze liep de kamer binnen  
Zwijgend als het graf
Waarin ze nu al zoveel jaren wacht
Haar schaamte deels bedekt de linkerborst kleiner als de rechter
Alsof ik enkel die had leeggedronken en aan de ander niet was toegekomen.
Zo'n beeld komt ook alleen maar voor in dromen.
Omdat ik nooit afscheid van haar  heb kunnen nemen  welt de liefde tussen moeder en haar kind weer   op als een niet te stuiten woordenstroom.
Het  overweldigende gevoel dat ik  bij het sterven van mijn vader had kwam ook nu maar omgekeerd evenredig en duizend malen sterker terug .
Daar waar het bij  het sterven van mijn vader het verlies van liefde was en het besef hem voorgoed te moeten missen was dat hier juist andersom.
Hoe had ik haar gemist!  
En nu stond ze hier voor mij , in mijn droom, nog half naakt in dat oude lichaam waarin de tijd de scherpste lijnen had gekerft.
We konden enkel nog maar zeggen hoeveel we van elkaar gehouden hebben als een reprise van een onvoltooide symphonie.
Totdat ik wakker werd met enkel de herinnering
Vannacht zag ik mijn moeder in mijn slaap.