Zoveel mensen op de vlucht

Zoveel mensen op de vlucht

zoveel levens in gevaar

zoveel kinderen verdrietig

zoveel bommen en granaten

zoveel politiek geouwehoer

Zo verleerd om echt te praten

zoveel staat er op het spel

zoveel leugens weer herhaald

zoveel waarheid weer verkracht

zoveel sterren in de nacht

zoveel honden uit de hel.

zoveel plussen zoveel minnen

zoveel in de knop gebroken

zoveel weduwen en wezen

zoveel weduwnaars die de namen lezen

van allen die gestorven zijn

Zoveel beelden al geschoten

zoveel foto’s al gemaakt

zoveel al gedeeld in armoe

zoveel vertrouwen al geschonden

zoveel beloftes al verbroken

zoveel mensen al gesmokkeld

zoveel vrouwen al hun eer ontnomen

zoveel zielen al geofferd

Zo op het altaar van belangen

zoveel haat alweer gezaaid

zoveel angsten al doorstaan

zoveel mensen op de vlucht

zoveel geesten doorgedraaid

Je haalt de oorlog nooit meer uit het kind

Je haalt de oorlog niet meer uit een kind

Je haalt de hel niet uit het hoofd

Vertrouwen is  niet langer blind

Wanneer een afspraak wordt geschonden

blijft het zitten met voor altijd open wonden

Je kunt de hemel niet verdienen

en liefde was al nooit te koop

en elke stap die wij hier zetten

brengt ons niet dichter bij ons doel

je haalt de oorlog niet meer uit een kind

noem het een open deur 

of voor mijn part een cliché

het is altijd weer een schot op open doel

Je kunt wat stuk is repareren

maar de angsten niet bezweren

die het kind heeft opgedaan

toen het op de vlucht moest slaan

omdat het niets begrijpt

van oorlog en geweld

Uit hun ogen is de ziel verdwenen

en de haat voor morgen al te ver gerijpt

Zolang de bommen blijven vallen

zolang fanatici niet willen wijken

en de waarheid blijven claimen

zijn het de kinderen die betalen

met hun levens en hun bloed.

Zoveel beelden al geschoten

zoveel foto’s al gemaakt

zoveel al gedeeld in armoe

zoveel vertrouwen al geschonden

zoveel beloftes al verbroken

zoveel mensen al gesmokkeld

zoveel vrouwen al hun eer ontnomen

zoveel zielen al geofferd

Zo op het altaar van belangen

zoveel haat alweer gezaaid

zoveel angsten al doorstaan

zoveel mensen op de vlucht

zoveel geesten doorgedraaid

Haal de oorlog maar weer eens uit een kind.

Schrijft zichzelf wel

Het verhaal dat schrijft zichzelf wel.

De woorden komen naar je toe.

Terwijl het plot zich langzaam toch verraadt

Blijft het tussen de regels weer angstvallig  stil

Dit is zo niet wat ik wil.

En eenmaal buiten zinnen

Komt de waarheid keihard binnen

Dit was het dan Het boek is uit

De liefde dood verklaard

onze weg loopt dood.

Zoals altijd weer hetzelfde refrein

Ik zal wel weer  de wijste zijn

En eenmaal buiten zinnen

Zit er niets anders op dan...

Uithuilen en opnieuw beginnen.

Terwijl de film zich afspeelt in mijn hoofd

Zie ik elke scène voor me

Terwijl de camera’s nog lopen

Barst de grond onder mijn voeten open

Zink ik weg in bodemloosheid

Blijft het op de set angstvallig stil

Dit is zo niet wat ik wil

Het script loopt nu ten einde

De set  is al verlaten

Het licht gaat uit 

En wij wij vallen tegelijk

Uit onze eigen rol

En eenmaal buiten zinnen

Komt de waarheid keihard binnen

Dit was het dan de film is uit

De eenzaamheid slaat weer op hol

onze namen op de titelrol

Zoals altijd weer hetzelfde refrein

Ik zal wel weer  de wijste zijn

En eenmaal buiten zinnen

Zit er niets anders op dan...

Uithuilen en opnieuw beginnen.

Grijze oude man

Grijze oude man

zit op zijn leugenbank en rookt een pijp

kijkt naar de jeugd die hier voorbijgaat

heeft enkel nog herinneringen

aan wat ooit was en is geweest

“ach ja das war einmal”

toen was het nog wel eens een  feest

alsof hij stilstaat
en weer teruggaat in de tijd

het leven heeft de tijd op zijn gezicht gekerfd

hij staat op loopt naar cafe
bestelt een jonge klare

voordat de tijd hem inhaalt en zijn dag bederft

Schrijver.

Ik ben geen schrijver, ik schrijf. En dat is heel wat anders dan de titel schrijver doet vermoeden.Alsof je schrijver kunt zijn.Daar komt nogal wat bij kijken. Je moet er tijd voor hebben of tijd voor vrij kunnen maken.Je moet een goed onderwerp hebben en een interessante verhaallijn kunnen ontwerpen.Dan moet datgene wat je schrijft ook nog de indruk geven alsof het in een keer uit de pen is komen vloeien. Daartoe moet je vaak herschrijven, schrijvend schaven en schavend  schrijven., noem ik dat gemakshalve.Los van de inhoud van je verhaal moeten zinnen goed lopen, heb je een zeker ritme nodig om de aandacht van de lezer vast te houden. Ook heeft je verhaal een plot nodig waar je naartoe kunt schrijven. Hoofdstukindeling is ook een handig gereedschap om je verhaal op te kunnen delen en verschillende verhaallijnen met elkaar te kunnen vervlechten en daarmee het tempo van je verhaal te kunnen bepalen.Al met al begint het schrijven al meer en meer op schilderen te lijken. Waar de ware meester naar believen zijn palet inzet, kleuren kiest, tonen mengt en zelfs signatuur kan aanbrengen door kwast gebruik of inzet van een  paletmes. Daar waar de schilder op zijn doek  een zekere vlakverdeling toepast kiest de schrijver voor verschillende verhaallijnen die hij nodig heeft om zijn karakters datgene te laten beleven dat bijdraagt en toewerkt naar de plot van het grote verhaal.Karakters moeten vorm krijgen, groeien voor het oog van de lezer en de beschrijving ervan moet dusdanig zijn dat het geloofwaardig is voor de lezer om mee te leven met de hoofdpersonen.Wanneer we dit allemaal weten en tot ons door laten dringen realiseer ik mij dat ik geen schrijver ben maar dat ik soms schrijf. Enkel wanneer ik daarmee bezig ben ben ik even een schrijver. Daarbuiten ben ik leerkracht, partner, minnaar, muzikant, zanger, dichter, mens, twijfelaar, zoeker, vinder, gelovige, christen, en wat nog al meer. Allemaal zaken waar ik ook mijn tijd aan moet besteden. Ik ben dus enkel schrijver wanneer ik daadwerkelijk schrijf. Daarbuiten ben ik bezig met van alles en nog wat. Laat ik mij vormen door het leven dat ik leid.Of laat ik me leiden door het leven zoals dat zichzelf aan mij ontvouwt. Als een schilderij dat zichzelf schildert, als een verhaal dat zichzelf schrijft. Eigenlijk ben je als ‘schrijver’ overbodige luxe. Zoals een goede manager zichzelf overbodig kan maken. Deden ze dat maar wat vaker. Dat zou pas een hoop kosten besparen.

DIALECTISCHE LIEFDE

Soren en Regine.  

Leven hun stille liefde voor elkaar.

Langs de weg van  een verbroken verloving.

Zoeken beiden  blijvend in hun gestileerde omgang

Naar een dialectisch minnen.

In dit woordloos tasten naar de ander,

In dit wederzijds verlangen naar elkaar

Weten zij zich staand te houden.

Maar de weg naar een totaal verbinden.

Hebben beiden nimmer kunnen vinden.

Hij noteert de tijd, de richting van de wind

De route die ze lopen

Hoe zij zijn blik weer vindt

Hoe zij elkaar passeren

Op het paadje langs de Langelinie aan het water.

Hoe ze zwijgend verder lopen

In hun hoofd het beeld van de aanbeden liefde.

Als herinnering voor later.

Gehoord worden

Wel meeluisteren, niet meeluisteren. Apple,Google,Amazon. Het maakt niet uit. Feit is dat haast elke bewoner van deze aardkloot wel een mobiel,watch,pc,laptop,smart tv of smart speaker heeft staan in zijn of haar nabijheid. De mogelijkheid tot afluisteren hebben we daarmee bewust of onbewust zelf in huis gehaald. Er worden wel hele grote woorden gesproken over de bedrijven die ons voorzien van al dit speelgoed maar niemand heeft het over de totale afwezigheid van kritisch denken bij het algemeen publiek. We zijn er zelf bij dat we de mogelijkheid tot meeluisteren open zetten . Hoe vaak komt het niet voor dat bij het installeren van een gratis app gevraagd wordt om toegang tot je camera? Je microfoon? Zogenaamd omdat de diensten anders niet voor honderd procent kunnen worden uitgevoerd. Weiger je hierop in te gaan dan is het ook direct over met het gratis aanbod van die partij. Je kunt de beloofde gratis app dan gewoon niet gebruiken . Wat mij betreft is het dan gewoon wegwezen en de app weer direct verwijderen van je telefoon, computer of tablet.
Nee we zijn verslaafd geraakt aan al die gadgets, die speeltjes, die vaak als digitale niemendalletjes
 in de “stores” worden aangeboden. Ze dienen vaak maar een doel. Data verzamelen, Wie ben je, wat is je mailadres, mogen we toegang tot je afbeeldingen, je microfoon even aanzetten dan kunnen we leuke geluidjes toezenden. Mogen we je iets toezenden, Wil je dat, geef dan je toestemming.
Kortom we zorgen zelf voor een huis zonder sloten en sleutels.
We weten mogelijk niet eens meer hoeveel sleutels en aan wie we ze hebben weggegeven.
Het is al jaren gebruik in Nederland dat een goed huishouden zijn of haar grote schoonmaak houdt. Heel het huis gaat ondersteboven, er wordt geboend , gepoetst, alle meubels aan de kant, boenwas in de aanslag, wrijven tot alles glimt om het huis maar weer spic en span te krijgen.
Ik zou willen pleiten voor precies zo’n dag om je digitale leefwereld  eens flink schoon te maken. Of misschien wel een app ontwikkelen die dit voor je doet. Je hele app lijst naloopt en na het geven van een helder overzicht jou opnieuw de vraag voorlegt of je die toestemming die je destijds gaf nog steeds wilt blijven geven of dat deze moet worden ingetrokken.
Daar zou de regelgeving van de AVG privacywet ook in moeten gaan voorzien want instellingen zoals ziekenhuizen en scholen worden al ieder jaar gesommeerd om belanghebbenden jaarlijks opnieuw de keuzes voor te leggen of afbeeldingen gebruikt mogen worden voor pr doeleinden, schoolwebsites etc. Nee wat apps en onze bescherming van private  data betreft heeft de AVG nog een lange weg te gaan. Regelgeving ontbreekt op dit vlak nog te veel.

Onbereikbaar anders.

Jij bent zo onbereikbaar anders

Zo anders onbereikbaar 

Zo breekbaar als mijn stem

Wanneer zoute tranen

Mij het zingen weer beletten

Weet ik dat mijn grens bereikt is.

Omdat jij vaak  zo onverwacht

Met harde woorden  aan komt zetten

Mijn huid kan er niet tegen

Het is erger dan de felste regen

Nu weet ik dat deze tijd voorgoed voorbij is

Jouw zinnen maken nu niet langer 

Dat ik mij als een oester hoeft te sluiten

Houden me niet meer  gevangen

In wat of hoe ik niet  wil zijn.

Herken mezelf steeds  meer

Versta mijn eigen taal ook weer 

Ik breek nu uit jouw  Babylon 

En wordt iets nieuws onder de zon.

Ik laaf mijn ziel en drink voortaan

Uit mijn zelf geslagen bron.

Zaterdag 13 April 2019.

Voor Roos.

DWALEN

Ik heb nooit geweten dat ik zo verdwaald kan zijn

ik heb nooit beseft

dat ik zo kan blijven zoeken

en toch  niet kan vinden

ik heb nooit gedacht

dat de verkeerde kaart

mij steeds verder weg brengt

van de liefdes in mijn leven

dat de verkeerde kaart 

mij steeds meer laat nemen

steeds minder laat geven

dat de verkeerde kaart

mij wel een weg wijst

maar mij nooit terug zal leiden 

naar het huis waar ik graag woon.

Vinyl again!

De ouderwetse draaitafel weer van stal gehaald en aangesloten. Prima transistor voorversterkertje ertussen als eerste test. Later volgt nog een exepriment met een buizenvoorversterker. Waarom hoor ik je zeggen, dit klinkt toch al goed genoeg? Zeker het klinkt mooi maar mist de warmte die ik wel terughoor wanneer ik mijn oude philips radio aan heb staan.Dat heeft echt een heel warm geluid.
Maar eerst nog even hernieuwd genieten van mjn platenplatencollectie. Gelukkig altijd nog bewaard.

Politiek maar dan anders.

Ga bij het binnenhalen van de oogst niet tot aan de rand van de akker en raap wat blijft liggen niet bijeen, maar laat het liggen voor de armen en de vreemdelingen. Ik ben de HEER, jullie God. -- Leviticus 23:22

Kortom trek de klant nooit het vel over de oren!

Hier kunnen de neo-liberalen nog wat van leren met hun winstmaximalisatie!

Gabriëls veer

ik,

vond gisteren een veer

gevallen uit de vleugel

van gabriel de engel

hij was hier met een boodschap

ik begreep hem  niet

zag zijn lippen wel bewegen

maar hoorde geen geluid

tot drie maal toe sprak hij tot mij

toen liep hij naar het vuur

nam een gloeiend stukje kool

drukte mij het op de lippen

Sinds dat moment 

ben ik bekend

met een groot geheim

weet nu pas hoe 

de dienaars van de hemel

een boodschap overbrengen

Ze gebruiken licht

uit hogere hemelsferen

of scheppen het zo op

uit de glazen zee

en dragen het voor eeuwig met zich mee

Zijn veer  gebruik ik nu als pen

waarmee hij zijn verhalen schrijft

en weet dat  ieder woord 

van Hem  ontvangen

in staat zal zijn om licht te geven

opdat onze zwartste nacht

niet altijd donker blijft.

psalm 90

Vandaag hang ik nog fier de frisse grasspriet uit

morgen ben ik verdord tot hooi

hoe korte tijd mij ook hier wordt gegeven

hoe mooi is en blijft toch dit leven

ps 90 5-6  “U vaagt ons weg als slaap in de morgen, als opschietend gras dat ontkiemt in de morgen en opschiet en ’s avonds verwelkt en verdort.”

19 september, bis,bis.

Vandaag is het de sterfdag van mijn vader.

Ik denk aan hem.

Van zijn zonen ging de tweede in de kinderrij deze zomer.

Ik denk aan hem.

drie broers zijn nu nog over. 

De oudste de derde en de vierde.

Ik leef met hen.

Zou er een ontmoeting hebben plaatsgevonden daar boven in de hemel

Zou er gesproken zijn en rechtgezet wat mogelijk nog scheef stond

Zou daar de Vader met zijn Zoon glimlachend hebben toegekeken

op die broze liefde mensen toch zo eigen?

En zal moeder ook nog ergens in de buurt te vinden zijn?

Ik denk aan haar.

De roos bloeide ongekend dit jaar, als voorbode van de hemelse hereniging?

Als echo’s van wat komen gaat?

Voorwaarts geleefd, achterwaarts begrepen

Zo gaat het uiteindelijk met alles in het leven.

Misschien gaat dat nog wel het meest op voor onze doden.

We blijven hen herinneren zolang wij het leven hebben.

Maria heeft een heel klein lam.

Maria heeft een heel klein Lam

en het volgt haar overal

waar zij loopt loopt hij

want zo jong en kwetsbaar nog

is hij in haar nabijheid  vrij

Maria loopt van hot naar her

en het lam vraagt haar herhaaldelijk

is ’t nog ver

tot hij ineens een eigen weg inslaat

en bij de tempel stopt

en er te spreken gaat

daar zijn de dominees en schriftgeleerden

stomverbaasd

over de dingen die Hij zegt

over Zijn vader in de hemel  en hun God

ze vinden eigenlijk dat het niet mag

maar het kleine Lam spreekt nu al met gezag

Maria had een heel klein Lam

dat later alles tot zich nam

haar pijn haar vragen en haar last

hij vraagt zelfs aan een ander

zorg dat jij goed op haar past

dan zegt het Lam het is volbracht

en midden op de dag wordt alles donker

scheurt het voorhang dwars doormidden

gaan er graven open

zie ik opgestane doden bidden

Ik geloof de overwinning

overwinning van dit Lam

waar ik loop gaat Hij met mij

zo broos en kwetsbaar mens als ik

in Zijn nabijheid blijf ik vrij

zelfs in de zwartste nacht

zie ik waar ‘k mijn voet moet zetten

ik hoef enkel maar op het Lam te blijven letten.

Ik twijfel, dus ik besta.

Descartes zei het al eerder. ‘Ik denk dus ik besta.” Met Kierkegaard kwam iets soortgelijks :”Ik twijfel dus ik besta.” Over de vertwijfeling. Ik vraag dus ik besta want twijfelen is de vraag blijvend durven stellen. Niets is zeker tot het moment daar is dat jij , en jij alleen besluit dat het voor jou waarheid is waarvoor jij wilt leven en sterven. Kierkegaard stenen in Gilleleje laat het goed aan ons zien daar op de duin langs de zee met uitzicht over het water. Hij bedacht het volgende:”‘Wat is waarheid anders dan leven voor een idee.’ Kierkegaard schreef dit dus in Gilleleje, in 1835. 22 jaar oud.

Het zwijgzame midden

Het zwijgzame midden zal eerdaags de stem verheffen.
 Eindelijk de nuance verkondigen 
de waarheid samen maken, 
de werkelijkheid samen zijn 
en een samenleving scheppen waar het goed samenleven is. 
Jij doet jouw ding ik het mijne 
en wat ons bind zijn de afspraken in dit land, 
de wetten die hier gelden de vrijheid hier bevochten, 
al sinds eeuwen 
de bruggen die we bouwen zullen krachtig zijn 
om iedereen te dragen 
naar de overkant 
naar de ander 
in een ander licht…. 
wij zijn allen mensen voor Zijn aangezicht