Vannacht zag ik mijn moeder in mijn slaap.

Vannacht zag  ik mijn moeder  in mijn slaap

Ze liep de kamer binnen  

Zwijgend als het graf

Waarin ze nu al zoveel jaren wacht

Haar schaamte deels bedekt de linkerborst kleiner als de rechter

Alsof ik enkel die had leeggedronken en aan de ander niet was toegekomen.

Zo'n beeld komt ook alleen maar voor in dromen.

Omdat ik nooit afscheid van haar  heb kunnen nemen  welt de liefde tussen moeder en haar kind weer   op als een niet te stuiten woordenstroom.

Het  overweldigende gevoel dat ik  bij het sterven van mijn vader had kwam ook nu maar omgekeerd evenredig en duizend malen sterker terug .

Daar waar het bij  het sterven van mijn vader het verlies van liefde was en het besef hem voorgoed te moeten missen was dat hier juist andersom.

Hoe had ik haar gemist!  

En nu stond ze hier voor mij , in mijn droom, nog half naakt in dat oude lichaam waarin de tijd de scherpste lijnen had gekerft.

We konden enkel nog maar zeggen hoeveel we van elkaar gehouden hebben als een reprise van een onvoltooide symphonie.

Totdat ik wakker werd met enkel de herinnering

Vannacht zag ik mijn moeder in mijn slaap.

Second love?

De onvolprezen kracht
Van het internet
Brengt je zo
Met een vreemde vrouw in bed
Second love
Een marktplaats
Voor een nieuwe vent
Een vette soa
Na een one night stand

Hebzucht

Heerlijk om op krediet

Te doen alsof je rijk bent

Een auto te kopen of een huis

Ach mijn geld zit nu in steen

Waarom niet een extra kleine hypotheek?

We willen allemaal nog steeds

Dat snoepje van de week.

Eertijds bedacht door 's neerlands oude kruidenier

Om daarna op school te leren hoe ik voor mijn zilvervloot moest sparen.

We hoorden altijd weer op school.

Over “ de overheden over u gesteld” en “Pas als je vijfenzestig bent

Mag je met pensioen!”

Met dit beeld rotsvast voor ogen

Heb ik geleerd naar mijn vermogen

maar dat is inmiddels bijna  weggesmolten door de crisis

Het wrange hiervan is dat de gewone man alles weer betalen kan.

Hé, wie is hier nu rijk?

Mooier worden. . .

Mooier worden naarmate je meer woorden spreekt.

Wat een wonder als zich  dat  voltrekt.

Want elk  woord dat diep van binnen komt, 

bedenkt zich geen moment.

Op zijn weg naar buiten 

neemt het onvermoedde gevoelens met zich mee 

en verrast de ander telkens weer 

wanneer het   werkelijk bij hem  binnenkomt.

Ik ben met m'n liefste lief

Ik ben met mijn liefste lief
Door het land gaan fietsen
We zijn zelfs even stil gaan staan en hebben  niets gehoord
Dan het ruisen van Zijn adem in ons beider  oren
Het wuivend gras als in een groet
Zo hebben wij   Hem  daar in het open land
Als schepper van dit al ontmoet

Tot tranens toe geroerd
Om zoveel groen en rust
Heb ik  daar in alle eenvoud
Mijn liefste lief
Vol op de mond gekust

Lees tussen de regels

De ‘ vervreemding ‘ loopt op straat

En zoekt wanhopig naar een vriend om mee te praten

Het ‘vertrouwen’ komt te laat

Omdat ‘geweld’ heeft toegeslagen

“Dit was onnodig, hoefde niet.”:

Is de conclusie van verdriet

Ondertussen komt ‘nieuwsgierig’  aangelopen

Met in haar kielzog ‘goed fatsoen’

Terwijl de ‘daadkracht’ terugvalt in volslagen apathie

Gaat de ‘medemenselijkheid’ bankroet

Als de helden zijn begraven

Nabestaanden zijn getroost

Blijft de ‘leegte’ nog bestaan

Zie ik ‘vervreemding’ eenzaam gaan

Zo worden ‘woede’ en ‘de onmacht’ hele goede buren

En betrekt ‘frustratie’ haar gereedgekomen woning

Wordt ‘onverdraagzaamheid’ de ongekroonde koning

Verliefden tussen doden (naast Kierkegaards graf)

Op het kerkhof in de stad

Is het een drukte van belang

Men komt hier meestal bij mooi weer

Om te vrijen op het gras

Elkaar te kussen op de wang 

Verliefden tussen doden

Slaan hier dagelijks hun slag

Ik hoor haar fluisteren in zijn oor

Lieveling durf jij te kussen naast dit graf

Of sterker nog bemin mij in het aanzicht van de dood

Pas dan zal ik het zeker weten

Je  liefde voor mij is levensgroot

Nooit bij donker nooit bij nacht

Altijd in het lichtste licht

Slaan de verliefden tussen doden

de dood met rake klappen in't gezicht. 

En als de rust is weergekeerd

De geliefden huiswaarts zijn gegaan

Denk ik aan  die oude filosoof die op afstand zijn geliefde heeft bemind

Wat als hij zijn Regine niet had laten gaan

Wat als hij haar had durven kussen

Bij deze volle maan?