Ik ben Charlie

Ik ben Charlie

Je moet alles kunnen zeggen

Maar als je niet  tussen de regels leest

Begrijp je niet meer waar het echt om gaat

Drijft het idee van eigen waarheid

Je klaarblijkelijk tot haat

Je moet je vrijheid vrijelijk kunnen  beleven

Maar als je geen genade kent 

ben je van de liefde afgedreven

Je moet ieder kunnen kwetsen

Gebruik je pen  desnoods als 'wapen'

Maar grijp nooit naar een mes of zwaard

Je moet altijd blijven praten

Communiceer met een geschreven woord

Of spreek met universele beelden

In een woordeloze dialoog

Voor ieder te verstaan

Maar laat geweren zwijgen

Er heeft nog nooit een heftig schrijven

Een medemens vermoord.

aandachtig

Hoe zij een cadeau inpakt

Zouden de ontvangers moeten zien

Met zoveel zorg en aandacht

En liefde bovendien

Dan is zij in haar element

En geeft iets van zichzelf

Voor zoveel aandacht geef ik haar

Geen negen of een tien

Maar een dikke elf.

Het kan niet donkerder worden

We kunnen niet lager zinken

Dan wanneer we in naam van onze eigen goden

De ander moeiteloos  doden

We kunnen elkaar beminnen

Lip op lip

Huid op huid

Oog in oog

Of bestrijden

Woord voor woord

Oog om oog

tand om tand

We kunnen gaan op kruistocht 

Op weg voor de jihad

Of we gaan op pelgrimstocht

Naar Mekka of Jeruzalem

 Maar ...

Het kan nooit donkerder worden

We kunnen niet lager zinken

Dan wanneer we in naam van onze goden

In plaats van te beminnen

De ander blijven doden

Sterfdag

19 september bis

ben ik negen jaar verder

kijk ik negen jaar terug

denk ik negen keer aan mijn vader

denk ik wat gaat de tijd toch vlug

naarmate ik ook zelf steeds ouder

richting graf   ik al  vertrouwder

raak met mijn eigen eindigheid

begint er schoorvoetend een besef te groeien

dat  ik eens gewoon zal bloeien

als een bloem zo in het groene veld

in de wetenschap dat al mijn haren

al mijn streken zijn geteld

het grote jubelen is begonnen

al bij mijn eerste teken van ontstaan

nu zijn we negen jaar verder

hij is ons negen jaar voorgegaan.

en morgen als de tijd weer rond is

kan ik in herinnering

terugkijken op zijn gulle lach

zijn vaardige handen 

zijn onverzettelijk geloof

zijn water bij de wijn

zijn verzetten van de bakens

omdat het leven zoals dat zich aan hem voltrok

hem daartoe noopte

Als kind van zijn eigen tijd

kende hij een oorlog

kende hij een twijfel

smaakte hij de liefde

kende hij de woede van het vaderschap

het redden van zijn zonen

het besef dat dat niet lukte

het hervinden van een weg

naar samenzijn in een prachtig afscheid

zijn grote jubelen is gaande

al bij het eerste teken van zijn verscheiden

en het allerlaatst belijden

wat is u tot enige troost

prevelend kwam het over zijn droge lippen

Jezus Christus allerhoogst.

Welterusten

Drieëntwintig uur achtenvijtig

Op de valreep van een nieuwe dag

Terwijl bij elk woord dat hier gelezen wordt

De tijd verstrijkt

Verglijdt het waken langzaam in mijn slaap

Is het al bijna weer na twaalven

En sluit ik mijn ogen voor de nacht

Niet eerder dan dat ik

Dit gedichtje heb bedacht.

Trusten.

commercie

Even geen ethiek.

Enkel nog maar drift.

Ongeremd genot.

Pulp op tv.

Commercial breaks.

Verknipte films.

Even geen politieke duiding

van 't moment.

Enkel maar docusoap,

voicekids voor volwassenen.

Sterren springen op het ijs.

Politie op je hielen.

Zonder wegen, 

zonder wikken.

Voetbal international.

Hooligans met armen wijd in aanbidding voor hun sport.

Met toch  een zweem van spritualiteit.

Dit is wat men wil.

Brood en spelen,

op het veld,op tv.

Het meer van kijkers nooit genoeg.

Kijkcijfers als de maat der dingen.

Het gaat al lang niet meer om dertig zilverlingen.

Want wat verkoopt verklaart men goed en knipt het los van moraliteit.

Wat verliest vergeet men snel.

Alles en iedereen blijkt vandaag inwisselbaar op basis van waardering.

In een optelsom van meer is nooit genoeg.

A l'artistes

Atelierroute 2013 Lunteren

het was mijn eerste keer

eerst  aarzelend nog

haast blozend ontdeed ik mij van mijn reserves

kwam uit mijn schulp gekropen

en durfd’uiteindelijk binnenlopen

bij de muzes van de kunst

vrij te zien in alle eenvoud

gestilleerd voyeurisme

hoe dat is

het scheppen van wat nooit eerder was

te staan voor die ultieme vraag

wat zal het worden zal het blijven

hoe kan ik de grens verleggen van mijzelf en materiaal

in brons in steen in stof of op papier

geschilderd of gemaakt gebroken

gesmolten was, gesmolten glas

ik heb aan de kunst geroken

heb mijn blik ermee gezalfd

heb mijn ziel eraan gelaafd

het harnas afgelegd 

en ongewapend

iedereen naar binnen laten

op de plek waar je het meest jezelf bent

rijker ging ik weer naar huis

uw werken als een zoet refrein

heb ik in mijn hart gesloten

zal nooit meer dezelfde zijn

mijn onschuld heb ik u gelaten